دکلمه

یلدای ۹۸

یلدای عاشقان

یلدای سال ۹۸

من هرگز یلدا رو جشن نگرفته ام. آنکسی یلدا را جشن میگیرد که غمی نداشته باشد و یا آنکه ترسو باشد، از ترس یک دقیقه تاریکی بیشتر جشنش میگیرند. مانند تولد که چون یک سال به مرگ نزدیکتر میشوند میترسند و جشنش میگیرند.

اما یلدای عاشقان طولانی ترین غم سال با یک دقیقه بیشتر در هیمه ی سینه های سوخته تلنبار میشود. و آنگاه شاید شعری از دیوانی شعله ای آتشین تر بر غم عشاق زند.

امتیاز
برای امتیاز به این نوشته کلیک کنید!
[تعداد: ۰   میانگین: ۰/۵]
برچسب ها

‫۴ نظرها

  1. هر کجا، پخته ترین حنجره ها تعبیه شد
    خوش ترینش به گلوگاه ِ شما تعبیه شد
    .
    با اشارات ِ جگر، سوز، جدا شعبده کرد
    در مقامات ِ نظر، ساز، جدا تعبیه شد
    .
    خالق، انداخت به عنوان شما، قرعه ی بخت
    تا بدین ساز، چنان سوز و نوا تعبیه شد
    .
    این صدا، برج بلندی ست که از بیم حسود
    بر درش، لوح ِ منوّر به دعا تعبیه شد
    .
    در نهانخانه، چه دلها که شکستند ز ما
    تا بر این گنج ِ خداداده، جلا تعبیه شد
    .
    “تار لطفی” به ارادت ز کمر می شکند
    پیش تاری که به دستان خدا، تعبیه شد!

    1. سپاس از شعر زیباتون.
      اما در بیت آخر نباید صدای من با تار استاد محمدرضا لطفی قیاس شود و لطفی محکوم.
      نه ! این صدا چه میگوید؟ شعر حافظ. آیا من خودم هنری در ارائه صدای خودم دارم؟ خیر . اگر خوبه وگر بد خدادایه.
      اما نفس استاد لطفی متصل به به بالا بود بداهی انگشتانش در سیم های فلزی تار می لغزید و آن آثار خلق میشد، همه لطفی بود، صدا، سیم، تار، نوا، مانند حافظی که همان لحظه غزل را بسراید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

بستن