ادبیاتموسیقی

عالم از ناله عشاق مبادا خالی

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

چند روزیست که حالم طوری هست که انگار هزاران کتاب ناگفته دارم که باید بگویم ولی حرفم نمی آید یا فکر میکنم باید برای چه کسی از مردمان این عالم حرف بزنم؟  یا اصلا برای چه ؟ برای اینکه اثری جاودان از خودم بگذارم؟ نمیتوانم.

حافظ گوش میکنم. نمیخوانم ! با صدای ملکوتی شجریان گوش میکنم. این مرد چرا صداش اینطوریه ؟  غزل را با یک تحریری شروع میکنه که شبیه ناله است ما بقی هم کلام حقه حضرت حافظ.

زخمه های مضراب بر روی تار ، هر زخمه انگار زخمه ای به قلب من است. من پنج سال پیش این چیزها را درک میکردم؟ فکر نمیکنم!  هیچ انسانی را دور و بر خودم نمیابم که درکم کند. هر کس اینجا به امید هوسی می آید !

برچسب ها

‫۲ نظرها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

همچنین ببینید

بستن
بستن