خانه » ادبیات » عالم از ناله عشاق مبادا خالی

عالم از ناله عشاق مبادا خالی

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

چند روزیست که حالم طوری هست که انگار هزاران کتاب ناگفته دارم که باید بگویم ولی حرفم نمی آید یا فکر میکنم باید برای چه کسی از مردمان این عالم حرف بزنم؟  یا اصلا برای چه ؟ برای اینکه اثری جاودان از خودم بگذارم؟ نمیتوانم.

حافظ گوش میکنم. نمیخوانم ! با صدای ملکوتی شجریان گوش میکنم. این مرد چرا صداش اینطوریه ؟  غزل را با یک تحریری شروع میکنه که شبیه ناله است ما بقی هم کلام حقه حضرت حافظ.

زخمه های مضراب بر روی تار ، هر زخمه انگار زخمه ای به قلب من است. من پنج سال پیش این چیزها را درک میکردم؟ فکر نمیکنم!  هیچ انسانی را دور و بر خودم نمیابم که درکم کند. هر کسی اینجا به امید هوسی می آید !

فعلا اینطور در پس پرده شعر و موسیقی حرفهایم را میزنم تا شاید زبانم باز شود. چیزی بگویم. چیزی بنویسم.

همچنین ببینید

از صحبت خلق بی وفایی مانده است

از من رَمَقی به سعی ساقی مانده‌است، وَزْ صحبتِ خلق، بی‌وفایی مانده‌است؛ از بادهٔ دوشین …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.