Home » ادبیات » وای ز دردی که درمان ندارد

وای ز دردی که درمان ندارد

از من رمقی به سعی ساقی مانده است

وز صحبت خلق بی وفایی مانده است

از باده دوشین جز قدحی بیش نماند

از عمر ندادم که چه باقی مانده است

(خیام)

 

این که اواخر اسفند هر سال یه بلای سر من میاد یه حکمتی داره، که در شعر ارغوان هوشنگ ابتهاج (سایه) نهفته است مثل یه راز.

این چه رازیست …

قلبم-گرفت20150318_130705[1]

 

20150318_130900[1]

آنان که محیط فضل و آداب شدند

در جمع کمال شمع اصحاب شدند

ره زین شب تاریک نبردند به روز

گفتند فسانه ای و در خواب شدند

همچنین ببینید

به کوری چشم سودا گران آغوش

چند روزیه که خیلی دلم برات تنگ شده پارسای نازنینم. خیلی شبها خوابت رو می …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.