Home » ادبیات » اولین غزل سروده خودم در یازدم تیر نود و پنج

اولین غزل سروده خودم در یازدم تیر نود و پنج

 

ghazal

عاقبت مکرر خواندن و اندیشیدن در دیوان شمس و عشق عرفانی مولانا به شمس الدین محمد تبریزی (الشمس الحق تبریزی) شد این غزل که در ساعات قبل از اذان صبح بامداد جمعه یازدهم تیر ماه یک هزار و سیصد و نود و پنج از درون من جوشید. بین من و او غیری نشاید حتی اگر باد صبا نامه رسان من و او باشد .

صبا را گفتمش صبحدم که نبود هیچت اعتبار
زانکه برگشتی زنده و سرشاد تو از کوی یار

زنده برگشتن ز کوی یار شرط عشق نیست
ای صبا ، ای بی صفت ، ای غیر بی اصل و تبار

گر من از عشق ذبح گردم اسماعیل وار
معرفت جوشد چو می از درونم بی اختیار

تن به خاک و سر به نیزه ره به سویش میخزم
چون بگیرم از لبانش کام آخر تا شوم من کامکار

ز گور خود چو برخیزم، بپوشم جامه ی رزمم
صبا ز باد برگیرم، بریزم خون آن همه اغیار

غزل خوانی سرشت سربداران صبا خوان را نبود
تا از این سودا بسوزد جان عاشق کامل و بی اختصار
شعر از آراسپ کاظمیان

همچنین ببینید

یازدهم تیر ماه نود و شش

از میان این مردان ، هستند مردانی که ایستاده مردن را بر زندگی ذلت بار ترجیح …